15 kwiecień 2011
Jak podaje dr Karl-Heinz Neuner – regionalny doradca spółki K+S KALI GmbH w Niemczech – zakładając nowe tereny pod wypas zwierzyny łownej należy uwzględnić następujące kryteria:
Tereny pod wypas zwierzyny łownej powinny leżeć wewnątrz lub bezpośrednio obok terenów łowieckich albo w głównych miejscach przebywania zwierzyny, jednak z dala od dróg przelotowych, aby nie wzmagać przechodzenia zwierzyny przez drogę. Tereny te nie powinny być zbyt mokre (wody gruntowe w miejscach o podłożu lekkim na głębokości poniżej 60 cm, a przy podłożu średnim i ciężkim poniżej 80-100 cm) i nie być stale zacienione (słońce wzmaga wzrost koniczyny).
Faworyzować należy miejsca:
Mniej zalecane są rolne tereny użytkowe bezpośrednio przy lesie.
(Foto: fotolia)
Lepiej jest stworzyć większą ilość mniejszych terenów pod wypas na całym terenie łowieckim, niż kilka dużych. W praktyce sprawdzają się tereny o wielkości od 0,2 do 0,5 ha; ze względu na zastosowanie maszyn korzystny jest kształt o prostych liniach.
Najwyższe zapotrzebowanie na pokarm istnieje u samiczek zwierząt parzystokopytnych w czasie karmienia potomstwa, czyli od początku maja do końca lipca. W lesie pokarm jest jeszcze trudno dostępny. Największe zapotrzebowanie samców na pokarm ma miejsce jeszcze wcześniej, wiosną (luty - kwiecień). Dlatego też tereny pod wypas należy planować już na rok wcześniej.
Wysiew odbywa się do końca maja, np. w formie siewu rzutowego i bronowania przy pomocy brony posiewnej; ewentualnie lekko zawalcować, przede wszystkim przy suchych warunkach pogodowych, co przyspiesza kiełkowanie. Wysiew jesienny najlepiej przeprowadzić pod koniec sierpnia, w czasie wysiewu rzepaku. Szczególnie ważne jest zastosowanie właściwej mieszanki nasiennej (informacje można uzyskać w czasopismach łowieckich, w handlu rolniczym, u producentów nasion do celów rolniczych).
W przypadku zakładania nowych terenów pod wypas konieczne jest nawiezienie terenu substancjami takimi jak P2O5 w ilości 120 kg ha-1, K2O w ilości 160 kg ha-1, czy MgO w ilości 40 kg ha-1. Na glebach o niskiej zawartości humusu na początek konieczne jest rozprowadzenie nawozu azotowego N w ilości 20 – 50 kg ha-1. Przy dużym procencie roślin strączkowych można zrezygnować z mineralnego nawożenia azotowego. Należy też pamiętać o wapnowaniu. Azotniak w nieznacznych ilościach ma ponadto dodatkowe oddziaływanie phytosanitarne przeciwko chwastom.
Poprawa terenów pod wypas zwierzyny łownej – duże znaczenie właściwego nawożenia
Magnez chroni rośliny przed oparzeniami słonecznymi więcej
Świat ziemniaka na PotatoEurope 2010 więcej
Niskie opady deszczu w sezonie monsunowym w Indiach – zastosowanie siarczanu potasu (ang. Sulphate of Potash (SOP) dla zwiększenia plonów przy niekorzystnych warunkach wzrostu więcej

Zalecane nawożenie dla poszczególnych upraw