Zawartość cynku w glebie waha się w granicach 10 – 80 mg kg-1. Gleby piaszczyste wykazują niższy poziom cynku, aniżeli lessy. Zawarty w roztworze glebowym wolny cynk wiąże się przede wszystkim z substancją organiczną. Ponadto cynk absorbowany jest przez tlenki żelaza, manganu i aluminium oraz minerały ilaste i krzemiany. Dodatkowe unieruchomienie cynku jest skutkiem wyższych zawartości siarczanów i fosforanów w roztworze glebowym.
Dostępność cynku uzależniona jest od wartości pH oraz ogólnego poziomu cynku w glebie. Zawartość wymiennego cynku spada wraz ze wzrostem pH, przy pH=6 jest bardzo niewielka. Dalszy wzrost pH powoduje znaczne zwiększenie powinowactwa cynku względem manganu i tlenków żelaza.
Trudno rozpuszczalny siarczek cynku może się wytrącać w warunkach beztlenowych. W ten sposób usuwa się cynk z pokarmów roślinnych. Cynk przemieszczający się z wodą przesiąkającą ma znaczenie jedynie na glebach kwaśnych.
Rośliny przyswajają cynk głównie w postaci jonów Zn2+ oraz jonów wodorotlenków (przy wyższych wartościach ph). Gleby o pH niższym niż 6 mają wystarczający poziom cynku, gdyż wraz ze spadkiem pH następuje wzrost dostępności cynku. Cynk aktywuje liczne enzymy bądź jest ich składnikiem, przez co wpływa na przemianę materii roślin.
Zalecane nawożenie dla poszczególnych upraw