Dostarczanie wody do korzenia rośliny oraz transport wody do innych organów rośliny, są w decydujący sposób uzależnione od potasu (K+). Przede wszystkim poprzez działanie jonów K+, oraz innych osmotycznie czynnych związków, jak np. cukier, woda płynie do komórek korzeni wykorzystując zjawisko osmozy. Według tej samej zasady, woda jest następnie transportowana do ksylemu. Powstające przy tym ciśnienie nosi nazwę „Turgor”.
Ze względu na swoje osmotyczne właściwości i wpływ na proces otwierania i zamykania komórek szparkowych, zawarty w liściach potas, bierze udział w procesie sterowania wydalaniem pary wodnej do atmosfery. Poprzez transpirację następuje ochłodzenie rośliny. W przypadku gdy parowanie w rośliny jest tak nasilone, że woda pobierana z korzeni okaże się niewystarczająca, roślina chroni się przed wyschnięciem zamykając aparaty szparkowe.
W obydwu przypadkach dochodzi do strat w plonach uprawianych roślin, tzn. w zależności od rodzaju upraw, mniej ziarna, mniejsze kolby kukurydzy, mniejsze buraki itp. Woda zmagazynowana w glebie lub woda doprowadzona za pomocą systemów nawadniających, w przypadku niedoboru potasu, nie może być w pełni wykorzystana przez rośliny do tworzenia potencjału wzrostu plonów. Poprzez odpowiednie nawożenie potasem, zaopatrzenie roślin w wodę ulegnie poprawie, a efektywność wykorzastania wody (uzyskana masa sucha na jednostkę wody[g/l]) zwiekszy się.
Rzepak wykazuje znaczny przyrost plonu w przypadku nawożenia potasem już w przypadku zaopatrzenia w wodę na poziomie 60 % polowej pojemności wodnej. Przy poziomie nawodnienia 30 % ppw efekt plonotwórczy potasu jest jeszcze większy.
Oprócz skuteczności działania potasu w roślinie, istnieją przesłanki ku temu, że poprzez dobre zaopatrzenie w potas, może poprawić się również zdolność magazynowania wody w glebie, tzn. zatrzymywania większej ilości wody mimo oddziaływania grawitacyjnego w wyższych partiach gleby. Odnośnie zasady oddziaływania potasu na glebę, prowadzone są obecnie badania naukowe.
