Próba zwiększenia potasu, przeprowadzona w Halle (Saale), jest jednym z najstarszych tego typu doświadczeń w Niemczech, rozpoczętym jeszcze w 1949 r. przez Karla Schmalfußa. Miejsce, w którym prowadzone jest doświadczenie, zbadano w projekcie mającym potwierdzić związek pomiędzy nawożeniem potasem i efektywnością wykorzystania wody.
Porównano dwa warianty nawożenia potasem (0 kg K2O oraz 240 kg K2O), przy czym pojemność polowa gleby, czyli zdolność do wiązania wody przez glebę, poprawiła się w wariancie nawożonym o 9 %. Przy głębokości gleby wynoszącej 30 cm odpowiada to 900.000 l ha-1 dodatkowo związanej wody lub 90 mm opadów.
Ze względu na wytrącające się sole potasu pierwiastek ten wpływa na stabilność gleby i ma duże znaczenie dla wiązania przez nią wody. Dzięki wytrącającym się solom potasu dochodzi do zmostkowania cząsteczek gleby, przez co zmniejszają się duże pory gleby i zatrzymywane jest więcej wody.
Tym samym potas nie tylko pozytywnie oddziałuje na wysokość plonów, lecz również trwale wpływa na wiązanie wody w glebie.
W projekcie tym, który jest finansowany przez spółkę K+S KALI GmbH, udział biorą grupy robocze uniwersytetów w Halle, Gießen i w Kielu.
