Dzięki nowej jednostce w Shenzhen, grupa K+S w Chinach umocniła pozycję spółek siostrzanych K+S KALI GmbH, COMPO oraz fertiva. Działa ona w Shenzhen od 1-go stycznia 2008.
Rada Miasta Kassel wydała BKB AG w Helmstedt pozwolenie na budowę spalarni odpadów w Heringen. Stanowi to ważny krok w umacnianiu pozycji przemysłu potasowego, oferującego w okolicach rzek Werra i Ulster 4 200 miejsc pracy. Ekonomiczna i przyjazna dla środowiska energia pochodząca z nowych urządzeń uniezależnia Herringen od stale rosnących cen gazu ziemnego. Jednocześnie przyczynia się do ochrony wartościowych skamieniałych nośników energii.
Pierwszy szyb w Neuhof uruchomiony został w roku 1906, a 20. kwietna 2006 zakład Neuhof-Ellers k.Fuldy mógł świętować swój 100- jubileusz. Częściowo zamknięta kopalnia uruchomiona została ponownie w roku 1954. Niezwykłe bogactwo pokładów uczyniło ten najbardziej wysunięty na południe zakład, należący do K+S KALI GmbH, ważnym producentem nawozów magnezowo – siarkowych. Produkty te stawiają grupę K+S w czołówce światowych producentów nawozów mineralnych dla rolnictwa.
Była kopalnia potasu Merkers może poszczycić się dodatnim bilansem za rok 2004. W stosunku do roku 2003 liczba zwiedzających wzrosła o 9 %. Rekord osiągnięty został we wrześniu, kiedy to kopalnię odwiedziło 9 322 osób.
O największej frekwencji po rekordowym roku 2000 świadczy liczba 76 500 zwiedzających. W tym czasie „Krainę białego złota” odwiedziło niemal 79 000 osób.
Grupa K+S pozyskała zasoby dystrybucyjne i produkcyjne francuskiej SCPA, Mulhouse. Dzięki temu zdobyła klientów kontrolowanego przez państwo koncernu EMC, prawa do znaków towarowych SCPA oraz udziały w czterech regionalnych spółkach nawozowych. Pozyskane zakłady, zatrudniające ok.100 pracowników, sygnowane są wraz z Kali und Salz France S.A.R.L. jako K+S KALI & SCPA France S.A.S. Jest to spółka siostrzana K+S.
Rozpoczęcie wydobycia soli potasowych w zakładzie Werra. Konkurencyjność zakładu Werra, mającego udział w ogólnej produkcji K+S w wysokości 40%, znacznie wzmacnia wydobycie soli potasowych w Unterbreizbach (należący do zakładów Hattorf/Wintershall).W ciągu zaledwie 2 lat po ratyfikacji porozumienia między Thüringen i Hessen grupa K+S zrealizowała projekt opiewający na 40 milionów €. Od roku 2005 spodziewany jest wzrost wyników aż do 20 milionów €.
Esco zakłada nową centralę zbytu w Szwecji o nazwie esco Nordic AB, która kierowana będzie z Göteborg. Esco dostarcza na szwedzki rynek sól drogową oraz spożywczą i przemysłową, natomiast dywizja Kali sprzedaje produkty potasowo – magnezowe dla przemysłu.
Po trwającej 16 miesięcy budowie, otwarty został nowy budynek socjalny przy zakładzie Neuhof-Ellers firmy K+S KALI GmbH. Składa się on z trzech pięter i mieści szatnie dla ok.400 pracowników oraz pomieszczenia dla rady pracowniczej. Udział K+S GmbH w tym projekcie wyniósł ok. 2 miliony €.
Zakład Zielitz (Sachsen-Anhalt) świętuje swoją 30- rocznicę produkcji.
W Merkers (okręg Wartburg) otwarte zostaje nowe centrum informacyjno – turystyczne grupy K+S. Budowa centrum pochłonęła 1,7 milionów €. Podnosi ona w znacznym stopniu komfort zwiedzania kopalni.
Po grudniowej ratyfikacji, zmodyfikowanego porozumienia pomiędzy Hessen i Thüringen, otwarta została droga dla projektu „Sylwin”. Rozpoczęto prace wydobywcze. Południowa część Unterbreizbach dostarczy od 1. stycznia 2005 dodatkowo rocznie 1,5 milionów ton sylwinitu.
Wpis do rejestru handlowego z dnia 14.02 rozpoczyna działalność spółki K+S KALI GmbH. Poprzez regulacje strukturalne, ze spółki Kali und Salz GmbH powstają dwie spółki ze 100 %- udziałem grupy K+S: K+S KALI GmbH oraz K+S Salz GmbH. Operatywny zakres działalności powstałych firm skoncentrowany zostaje w samodzielnych przedsiębiorstwach.
Początek produkcji Kizerytu w Sigmundshall.
Zakład Werra obchodzi jubileusz 100-lecia rozpoczęcia produkcji.
Położenie kamienia węgielnego pod budowę zakładu produkującego Kizeryt w Sigmundshall – podstawa do poszerzenia palety produktów specjalnych od 2001 roku
Spółka Kali und Salz AG (Kali und Salz Beteiligungs AG) przejmuje 49% udziałów Kali und Salz GmbH, co w obliczu zjednoczenia Niemiec tratowane jest przez urząd federalny jako okoliczność szczególnie sprzyjająca. Prywatyzacja wschodnioniemieckiego przemysłu potasowego sukcesywnie dobiega końca.
Zakład Sigmundshall świętuje 100. rocznicę powstania, natomiast najmłodszy zakład w Zielitz obchodzi jubileusz 25-lecia.
Połączenie zakładów: Hattorf, Wintershall, Unterbreizbach i Merkers w jeden zakład Werra
Wchodzi w życie umowa między Hesją (Hessen) oraz Turyngią (Thüringen) zezwalająca na wydobywanie soli potasowej na terenach wykraczających poza granice danego kraju związkowego. W Turyngii wyznaczane zostają nowe obszary kopalniane.
W Zielitz otwarta zostaje nowa fabryka produkująca sól potasową.
5-lecie powstania muzeum w Merkers; byłą kopalnię potasu zwiedziło do tej pory ponad 250 000 turystów.
Była spółka Kali und Salz AG zmienia nazwę na Kali und Salz Beteiligungs AG
Po zjednoczeniu Niemiec, między spółkami Mitteldeutsche Kali AG (MDK) oraz Kali und Salz AG dochodzi do fuzji, w wyniku której powstaje Kali und Salz GmbH.
Zaznaczający się od kilku lat spadek popytu na potas doprowadza do zamknięcia nierentownych zakładów produkcyjnych oraz redukcję zatrudnienia.
Powstanie muzeum w nieczynnej kopalni Merkers
Uruchomienie produkcji nawozu Korn-Kali w Unterbreizbach
Kombinat państwowy VEB produkujący potas przekształcony zostaje w spółkę Mitteldeutsche Kali AG.
Produkcja nawozów za pomocą metody elektrostatycznej ESTA.
Początki oddzielania metodą elektrostatyczną składników soli surowej. Dzięki suchej metodzie oddzielania soli kamiennej znacznie ograniczone zostają ilości ścieków.
Zmiany w przemyśle potasowym: Na terenie Niemiec Zachodnich powstaje z połączenia Wintershall AG oraz Salzdetfurth AG, spółka Kali und Salz GmbH (od roku 1971 spółka akcyjna- AG).
W wyniku tworzenia na terenie NRD kombinatów, cały przemysł potasowy skupia nowo utworzony kombinat z siedzibą w Sondershausen
Koniec ery zgarniarek, kolejek szynowych łańcuchowych i linowych. W przemyśle wydobywczym pojawia się sprzęt specjalistyczny, a pozyskiwanie surowca odbywa się przy pomocy bezszynowych ładowarek czołowych.
Pierwszy granulowany nawóz potasowy - efektywniejszy rozsiew.
Uruchomienie pierwszego układu flotacyjnego. Metoda flotacyjna umożliwia oddzielenie składników soli surowej bez udziału ciepła, co pozwala zaoszczędzić znaczne ilości energii.
Gründung der Vertriebsgesellschaft Potabrasil in Sao Paulo.
Uruchomienie kopalni Merkers
W wyniku trudnej sytuacji rynkowej dla standardowych produktów potasowych, poszerzona zostaje produkcja o produkty specjalne: Brom, sól glauberską, sól gorzką ( Bittersalz).
Po pierwszej wojnie światowej Alzacja wraz ze swoimi zakładami potasowymi przyłączona zostaje do Francji, w wyniku tego niemiecki przemysł potasowy traci po 60-ciu latach czołową pozycję światowego monopolisty w produkcji potasu.
W pierwszych dziesięcioleciach surowiec pozyskiwany jest ręcznie, jedynie transport w kierunku szybu odbywa się za pomocą kolejek linowych.
W Bochum powołane zostaje „Towarzystwo Wiertnicze Wintershall“, które w roku 1929 zmienia nazwę na Wintershall AG.
Na początku lat 90-tych IX. wieku w południowej części gór Harcu odkryte zostają pierwsze złoża potasu. Odkrycie to rokuje inwestycje i zyski, w regionie wybucha prawdziwa „gorączka potasu“.
W Goslar założona zostaje „Górniczo-wiertnicza spółka akcyjna“ („Aktiengesellschaft für Bergbau und Tiefbohrung” ), z której w przyszłości powstanie Salzdetfurth AG- prekursorka dzisiejszej K+S AG.
Po otwarciu kopalni soli kamiennej w Staßfurt , przypadkowo znalezione zostają złoża potasu. Gorączkowe poszukiwania potasu rozpoczynają się też w innych regionach kraju. Rodzi się niemiecki przemysł potasowy.
Skąd wzięła się w ziemi sól? Jako odpowiedź na to pytanie przytoczyć można wiele naukowych wyjaśnień, spośród których chyba najbardziej prawdopodobna jest tzw. teoria lagunowa pochodząca od geologa Ochseniusza.
W skrócie można ją przedstawić następująco:
W okresie cechsztyńskim- ponad 250 milionów lat temu, znaczne obszary Europy Środkowej oraz innych regionów pokryte były morzem śródlądowym tzw. lagunami, które od otwartego oceanu oddzielały płytkie cieśniny (tzw. płycizny). Pod wpływem promieniowania słonecznego –w tym czasie panował w naszych szerokościach geograficznych klimat zbliżony do pustynnego- woda wyparowała jak z gigantycznej warzelni.
Poziom soli w wodach zwiększał się, w wyniku czego rozpuszczone w nich minerały (węglany, siarczany i chlorki) skrystalizowały się i utworzyły złoża potasowo-magnezowe. W ten sposób powstała część potężnych pokładów, które w dalszych procesach geologicznych pokryte zostały warstwami nie przepuszczaj±cymi wody, co chroniło je przed rozpuszczeniem.
Dzięki temu dysponujemy dzisiaj surowcem naturalnym powstałym z czystej wody morskiej pod wpływem ciepła słonecznego, w czasie, gdy środowisko nie było jeszcze zanieczyszczone.
